Augustine Strings

Historia Augustine Strings to historia gitary: czyli o tym jak Albert Augustine rozwinął współczesne struny do gitary klasycznej i zmienił sztukę gry na gitarze...

Albert Augustine był duńskim imigrantem, entuzjastą gitary i rozwijającym się lutnikiem. Był także jednym z założycieli The New York Society for the Classic Guitar, pierwszej organizacji prezentującej poważne koncerty gitary klasycznej w Nowym Jorku, oraz wydawcą prestiżowego czasopisma "Guitar Review".

Albert Augustine

W latach 40. XX wieku trudno było zdobyć wysokiej jakości struny, które w tamtym czasie były wykonane z jelit zwierzęcych (głównie owczych). Poza niekonsekwencją wynikającą z organicznych materiałów, ich użycie jako nici chirurgicznych podczas działań wojennych uczyniło je niezwykle rzadkimi. Szczególnie zmartwiony brakiem dobrych strun był Andrés Segovia, hiszpański wirtuoz, którego starania, aby podnieść gitarę z salonu na scenę koncertową, uczyniły go międzynarodową sensacją.

„Od najwcześniejszego dzieciństwa – i czuję, że musiałem grać na gitarze, zanim się urodziłem – byłem upośledzony przez kruchość dostępnych wówczas strun; a gdy dojrzewałem i zdobywałem doświadczenie, czułem coraz większą irytację...” – Andrés Segovia

Vladimir Bobri, ilustrator i redaktor "Guitar Review", przedstawił Segovię Albertowi, który nawlekał swoje gitary żyłką wykonaną z nowego syntetycznego materiału opracowanego przez firmę DuPont. DuPont widział niewielki potencjał w użyciu tego produktu, który nazywali nylonem, do produkcji strun gitarowych. Dla Alberta i Andrésa otworzyło to nowy świat możliwości.

Albert szlifował i dopracowywał nylonowy monofilament firmy DuPont w swojej piwnicy, udoskonalając struny wiolinowe w niezliczonych rozmowach z Segovią. Wyzwania czekały także przy rozwoju strun basowych, które składały się z nylonowej wielowłókna "nici", którą Albert owijał metalami, od złota po aluminium, zanim on i Segovia zgodzili się, że srebro wydaje najbardziej "szlachetny dźwięk".

Struny Alberta rozbrzmiewały na koncertach Segovii na całym świecie, wywołując gorączkę wśród gitarzystów, którzy potrzebowali własnych trwałych, niezawodnych, wspaniałych strun. Niedługo potem muzycy, którzy zaczęli kształtować sztukę gry na gitarze w XX wieku – od Segovii, przez Olgę Coelho, Braci Abreu, aż po młodego angielskiego geniusza Juliana Breama – wszyscy grali na "Augustine Strings".

Julian Bream i Albert Augustine

Rose Augustine, żona Alberta, nie była gitarzystką, była nauczycielką chemii w publicznej szkole w Bronksie. Jednak dzieliła z Albertem pasję do gitary i gorący entuzjazm dla społeczności gitarowej. Po śmierci Alberta w 1967 roku, Rose przejęła stery Augustine Strings, działając w imieniu spuścizny swojego męża, jednocześnie wspierając kariery muzyczne wielu najbardziej wpływowych gitarzystów drugiej połowy XX wieku.

Albert i Rose byli dumni ze swojego biznesu, ale to ich duma z globalnej społeczności gitarowej inspirowała ich do działania na rzecz wszystkich gitarzystów – to fundamentalna koncepcja, na której opiera się działalność Augustine Strings do dziś.